ជំងឺហឺត – មូលហេតុ រោគសញ្ញា រោគវិនិច្ឆ័យ និងការព្យាបាល

ជំងឺហឺន (ហៅថា ហឺនសួត) គឺជាជំងឺរ៉ាំរ៉ៃនៃប្រព័ន្ធដង្ហើម ដែលមានលក្ខណៈដោយការរលាក និងការរួមតូចនៃសួតបំពង់ខ្យល់។ អ្នកជំងឺជាញឹកញាប់មានរោគសញ្ញាក្អក ដកដង្ហើមមានសម្លេងហ៊ឺ និងដង្ហើមខ្វះ កើតឡើងជាបន្តបន្ទាប់ ជាពិសេសពេលអាកាសធាតុផ្លាស់ប្តូរ ឬពេលប៉ះពាល់នឹងសារធាតុបង្កអាលែហ្ស៊ី។ ក្នុងករណីធ្ងន់ធ្ងរ ជំងឺហឺនអាចបណ្តាលឲ្យដង្ហើមខ្សោយ ហើយអាចគំរាមកំហែងដល់ជីវិត ប្រសិនបើមិនបានព្យាបាលទាន់ពេលវេលា។

ក្នុងអត្ថបទនេះ វេជ្ជបណ្ឌិត Ha Tan Loc – វេជ្ជបណ្ឌិតជំនាញផ្លូវដង្ហើម នៃមន្ទីរពេទ្យ Nam Sai Gon នឹងចែករំលែកអំពី មូលហេតុ រោគសញ្ញា វិធីធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យ និងវិធីព្យាបាលជំងឺហឺនប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព។

1. ជំងឺហឺត?

ជំងឺហឺន (ឬហឺនផ្លូវដង្ហើម) គឺជាជំងឺរំខានផ្លូវដង្ហើម ដែលមានលក្ខណៈដោយ ការលំបាកដកដង្ហើម សម្លេងដង្ហើមហឺត និងក្អកកើតឡើងជាដំណាក់កាលៗ។ ជំងឺនេះជាញឹកញាប់កើតឡើង ឬធ្ងន់ធ្ងរឡើងនៅពេល អាកាសធាតុផ្លាស់ប្តូរ ការប៉ះពាល់នឹងអាលែស៊ី ឬបរិស្ថានមានមេរោគបំពុល។ ប្រសិនបើមិនបានធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យ និងព្យាបាលទាន់ពេលវេលា វាអាចបង្កឱ្យមាន វិបាកធ្ងន់ធ្ងរ ហើយអាចគំរាមកំហែងដល់ជីវិត។

2. ការបែងចែកប្រភេទជំងឺហឺន៖

វេជ្ជបណ្ឌិតជាញឹកញាប់បែងចែកកម្រិតជំងឺហឺន ដោយផ្អែកលើ ភាពញឹកញាប់ និងកម្រិតធ្ងន់ធ្ងរនៃរោគសញ្ញា [2]។ ការបែងចែកនេះមានសារៈសំខាន់ខ្លាំង ព្រោះវាជួយវាយតម្លៃសភាពជំងឺបានត្រឹមត្រូវ ហើយអនុញ្ញាតឱ្យជ្រើសរើស ផែនការព្យាបាលសមស្រប។ ជាក់លាក់៖

2.1 ជំងឺហឺនប្រភេទស្រាលកើតឡើងជាបណ្តោះអាសន្ន (Intermittent Asthma)

រោគសញ្ញាបង្ហាញតិចជាង 2 ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ និងការឡើងកម្រិតនៅពេលយប់តិចជាង 2 ដងក្នុងមួយខែ។ អ្នកជំងឺភាគច្រើនមិនសូវរងផលប៉ះពាល់ដល់ជីវភាពប្រចាំថ្ងៃ ហើយកម្រណាស់មានការឡើងកម្រិតធ្ងន់។

2.2 ជំងឺហឺនប្រភេទបន្តស្រាល (Mild Persistent Asthma)

រោគសញ្ញាបង្ហាញប្រហែល 3 – 6 ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ និងការឡើងកម្រិតនៅពេលយប់ប្រហែល 3 –​​​ 4 ដងក្នុងមួយខែ។ ជំងឺអាចប៉ះពាល់បន្តិចបន្តួចដល់ជីវភាពប្រចាំថ្ងៃការសិក្សា ឬការងារ។

2.3 ជំងឺហឺនប្រភេទបន្តមធ្យម (Moderate Persistent Asthma)

រោគសញ្ញាបង្ហាញស្ទើរតែរាល់ថ្ងៃ ហើយការឡើងកម្រិតនៅពេលយប់កើតមានលើសពី 1 ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍។ អ្នកជំងឺអាចមានការលំបាកក្នុងការធ្វើចលនា ការងារ ហើយការគេងត្រូវបានរំខានយ៉ាងច្បាស់។

2.4 ជំងឺហឺនប្រភេទបន្តធ្ងន់ (Severe Persistent Asthma)

រោគសញ្ញាកើតមានជាបន្តបន្ទាប់ទាំងពេលថ្ងៃ និងពេលយប់ បង្កឲ្យមានផលប៉ះពាល់ធ្ងន់ធ្ងរដល់ជីវភាពប្រចាំថ្ងៃ។ អ្នកជំងឺត្រូវកាត់បន្ថយសកម្មភាពរាងកាយ គេងមិនស្រួល ងាយអស់កម្លាំង ហើយមានហានិភ័យខ្ពស់ក្នុងការកើតមានការឡើងកម្រិតហឺនភ្លាមៗ។

3. រោគសញ្ញាសម្គាល់ជំងឺហឺន (Asthma)

រោគសញ្ញាទូទៅបំផុតនៃជំងឺហឺនគឺ ការឡើងកម្រិតហឺនភ្លាមៗ ដែលជាញឹកញាប់បង្ហាញជា[3]៖

• ខ្វះដង្ហើម ដង្ហើមចេញមានសម្លេងខ្លឹមៗ (wheezing)
• តឹងទ្រូង ក្អកស្ងួត
• ក្អកកណ្ដាស់ ហៀរសំបោរ ជាពិសេសពេលប៉ះពាល់នឹងអាលែហ្សី ឬអាកាសធាតុប្រែប្រួល

• ការឡើងកម្រិតហឺនជាញឹកញាប់កើតឡើងពេលយប់ ឬពេលជិតភ្លឺ ប៉ះពាល់ដល់ការគេង

នៅពេលជំងឺធ្ងន់ អ្នកជំងឺអាចត្រូវអង្គុយជាត់ដៃ បើកមាត់ដកដង្ហើម មុខស្រួចស្រួល និងទ្រូងតឹងខ្លាំង។ ក្នុងករណីខ្លះ ការឡើងកម្រិតហឺនអាចកើតឡើងភ្លាមៗ និងបន្តយូរ បណ្ដាលឲ្យខ្វះដង្ហើមធ្ងន់ ប្រសិនបើមិនបានព្យាបាលទាន់ពេល។

បន្ទាប់ពីកម្រិតហឺនថយចុះ អ្នកជំងឺជាញឹកញាប់មានក្អកមានស្លេស្មថ្លា កក់ និងជាប់ ដែលបង្ហាញថារោគស្ថានភាពកំពុងប្រសើរឡើង។

ប្រសិនបើជំងឺមានការរីករាលដាលធ្ងន់ កម្រិតហឺននឹងកើតឡើងញឹកញាប់ និងខ្លាំងជាងមុន បណ្ដាលឲ្យពិបាកដង្ហើមខ្លាំង ប៉ះពាល់ដល់ការរស់នៅ និងការងារ ហើយអាចគំរាមកំហែងដល់ជីវិត។ ដូច្នេះ អ្នកជំងឺគួរទៅពិនិត្យនៅមណ្ឌលសុខាភិបាលឲ្យបានឆាប់រហ័ស ដើម្បីទទួលការព្យាបាលត្រឹមត្រូវ និងទាន់ពេល។

4. មូលហេតុបង្កជំងឺហឺន (Asthma)

បច្ចុប្បន្ន មូលហេតុច្បាស់លាស់នៃជំងឺហឺនមិនទាន់ត្រូវបានកំណត់ពិតប្រាកដនៅឡើយទេ។ ទោះជាយ៉ាងណា ការសិក្សាជាច្រើនបង្ហាញថា ជំងឺនេះភាគច្រើនកើតឡើងដោយ ការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងកត្តាពូជសាស្ត្រ និងបរិស្ថាន។ នៅពេលប៉ះពាល់នឹងកត្តាជំរុញ ផ្លូវដង្ហើមនឹងឆ្លើយតបខ្លាំងពេក បណ្ដាលឲ្យសរសៃសួតរឹងតឹង ការបញ្ចេញស្លេស្មកើនឡើង និងការរលាកភ្នាសសួត។

កត្តាជំរុញជំងឺហឺនដែលជាញឹកញាប់រួមមាន៖

• ការឆ្លងមេរោគផ្លូវដង្ហើមខាងលើ (បាក់តេរី ឬវីរុស)
• អាកាសត្រជាក់
• ធូលី ផ្សែងបារី សារធាតុគីមីក្នុងខ្យល់
• អារម្មណ៍ខ្លាំង ឬភាពតានតឹង (stress)
• ការហាត់ប្រាណខ្លាំង
• ថ្នាំមួយចំនួន (ឧ. beta-blockers, aspirin, ibuprofen, naproxen)
• អាហារ និងភេសជ្ជៈខ្លះៗ (ឧ. បង្គា អាហារកែច្នៃ ដំណាំផ្លែឈើស្ងួត ស្រាបៀរ ស្រា)
• ជំងឺច្រាលអាស៊ីតក្រពះទៅបំពង់អាហារ (GERD)

5. ការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យជំងឺហឺន

ការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យជំងឺហឺន ត្រូវផ្អែកលើ រោគសញ្ញាដំបូង ប្រវត្តិសុខភាព និងការធ្វើតេស្តឯកទេស។ នេះជាជំហានសំខាន់ ដើម្បីកំណត់ឲ្យបានត្រឹមត្រូវនូវមូលហេតុបង្កជំងឺ និងជួយវេជ្ជបណ្ឌិតកំណត់ផែនការព្យាបាលមានប្រសិទ្ធភាព កាត់បន្ថយហានិភ័យបញ្ហាផលវិបាក។

ដំណើរការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យ ជាធម្មតារួមមានជំហានសំខាន់ៗដូចខាងក្រោម។

5.1 សួរព័ត៌មានសុខភាព (ប្រវត្តិជំងឺ)

វេជ្ជបណ្ឌិតនឹងសម្ភាសន៍ ដើម្បីប្រមូលព័ត៌មានលម្អិតអំពីស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ន និងកត្តាពាក់ព័ន្ធ។ សំណួរដែលអាចត្រូវបានសួររួមមាន៖

• រោគសញ្ញាដែលកំពុងមាន គឺអ្វីខ្លះ? កើតឡើងនៅពេលណា (ពេលថ្ងៃ ឬពេលយប់/តាមរដូវ)?
• តើធ្លាប់មានអាការៈដង្ហើមលំបាកពីមុនដែរឬទេ? អាការៈនោះបន្តយូរប៉ុន្មាន និងមាននិន្នាការធ្ងន់ឡើងឬអត់?
• មានប្រវត្តិអាលែហ្ស៊ីជាមួយអាហារ ថ្នាំ ឬកត្តាបរិស្ថានដែរឬទេ?
• ក្នុងគ្រួសារ មាននរណាធ្លាប់មានជំងឺហឺន រលាកច្រមុះអាលែហ្ស៊ី ឬជំងឺផ្លូវដង្ហើមរ៉ាំរ៉ៃផ្សេងទៀតដែរឬទេ?
• តើមានការប៉ះពាល់ញឹកញាប់នឹងធូលី ផ្សែង គីមី លោមសត្វ ផ្កាធូលី ឬកត្តាជំរុញផ្សេងៗដែរឬទេ?

វេជ្ជបណ្ឌិតនឹងធ្វើការស្តាប់សួត ដើម្បីរកឃើញសម្លេងខ្យល់រោទ៍ ឬសម្លេងខ្យល់ខ្លឹមខ្លាំង ដែលជាសញ្ញាធម្មតានៃការរឹតត្បិតផ្លូវដង្ហើម។ លើសពីនេះ អាចពិនិត្យរករោគសញ្ញារួមផ្សេងទៀត ដូចជា រលាកច្រមុះអាលែហ្ស៊ី ឬពុលីបច្រមុះ។

5.2 វាស់មុខងារផ្លូវដង្ហើម (Spirometry / ហឺតក្យូក្រាម)

ហឺតក្យូក្រាមគឺជាការពិនិត្យសំខាន់បំផុតក្នុងការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យជំងឺហឺន។ វាជួយវាស់ស្ទង់សមត្ថភាពបញ្ចេញខ្យល់របស់សួត។ សូចនាករ FEV1 (បរិមាណខ្យល់ដែលដកចេញក្នុងវិនាទីដំបូង) និង FVC (សមត្ថភាពសួតអតិបរមា) បង្ហាញពីកម្រិតការរឹតត្បិតផ្លូវដង្ហើម ហើយជាមាត្រដ្ឋានសំខាន់ក្នុងការបញ្ជាក់ថា អ្នកជំងឺមានជំងឺហឺនឬអត់។

5.3 ការធ្វើតេស្តជំនួយផ្សេងៗ

អាស្រ័យលើករណីនីមួយៗ វេជ្ជបណ្ឌិតអាចណែនាំឱ្យធ្វើតេស្តបន្ថែមដូចជា៖

• តេស្តរំញោចផ្លូវដង្ហើម៖ ប្រើសារធាតុដែលបង្កឱ្យផ្លូវដង្ហើមរឹតត្បិតបន្តិច (methacholine) ឬធ្វើលំហាត់ប្រាណ ដើម្បីវាយតម្លៃភាពងាយប្រតិកម្មនៃផ្លូវដង្ហើម។
• ពិនិត្យអាឡែហ្ស៊ី៖ តេស្តលើស្បែក ឬតេស្តឈាមវាស់កម្រិត IgE ដើម្បីរកមូលហេតុអាឡែហ្ស៊ីពីបរិស្ថាន
• វាស់ FENO៖ វាស់កម្រិតឧស្ម័ន Nitric Oxide ក្នុងខ្យល់ដកចេញ ដែលបង្ហាញពីសភាពរលាកនៃផ្លូវដង្ហើម

ដើម្បីបំបាត់ជំងឺផ្សេងៗដែលមានរោគសញ្ញាស្រដៀងគ្នា វេជ្ជបណ្ឌិតអាចចាត់ទុក៖

• ថត X-ray ឬ CT-scan ទ្រូង។
• វាស់ ECG ពិនិត្យបេះដូង។
• អ៊ុយសូស្កូពីក្រពះ– បំពង់អាហារ ប្រសិនបើសង្ស័យជំងឺត្រឡប់អាស៊ីត។
• តេស្តឈាម ឬស្លេស្ម ដើម្បីរកការឆ្លងមេរោគ។

ការរួមបញ្ចូលការពិនិត្យរោគសញ្ញា និងតេស្តជំនាញ ជួយធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យជំងឺហឺនបានត្រឹមត្រូវពីដំណាក់កាលដំបូង កាត់បន្ថយភាពញឹកញាប់នៃការកើតហឺន និងការពារបញ្ហាស្មុគស្មាញនៅពេលក្រោយ។

6. ពេលណាអ្នកត្រូវទៅជួបវេជ្ជបណ្ឌិត?

អ្នកជំងឺហឺនត្រូវប្រុងប្រយ័ត្នខ្លាំង នៅពេលមានសញ្ញាព្រមាននៃ ការកើតហឺនធ្ងន់។ នេះជាស្ថានភាពបន្ទាន់ ដែលត្រូវទៅមន្ទីរពេទ្យភ្លាមៗ ដើម្បីទទួលការព្យាបាលទាន់ពេលវេលា [6]៖

• ដកដង្ហើមលឿន និងពិបាកគ្រប់គ្រង។
• មុខ បបូរមាត់ ឬក្រចក ដូរពណ៌ស្រអាប់ ឬខៀវស្លេក។
• ស្បែកតំបន់ចន្លោះឆ្អឹងជើងជ្រោយចូលពេលដកដង្ហើម (សញ្ញាបង្ហាញថាកំពុងប្រឹងដកដង្ហើមខ្លាំង)។
• ពិបាកដកដង្ហើម សូម្បីតែដើរបន្តិច ឬនិយាយ។
• រោគសញ្ញាមិនធូរស្បើយ បន្ទាប់ពីប្រើថ្នាំពង្រីកផ្លូវដង្ហើមតាមវេជ្ជបញ្ជ។

ការកើតហឺន កើតឡើងនៅពេលរោគសញ្ញាខ្លាំងឡើងភ្លាមៗ ដោយសារផ្លូវដង្ហើមរឹតត្បិត រលាក និងមានស្លេស្មច្រើន បណ្ដាលឱ្យខ្យល់ចូលសួតបានលំបាក។ ប្រសិនបើមិនទទួលការជួយបន្ទាន់ អាចបណ្ដាលឱ្យសួតខ្សោយ និងគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិត។

ចំណាំ៖ រោគសញ្ញានៃការកើតហឺនអាចខុសគ្នាទៅតាមមនុស្ស និងតាមពេលវេលា ឬកត្តាបង្ក។ ដូច្នេះ សូមសង្កេតសភាពរាងកាយ និងទៅជួបវេជ្ជបណ្ឌិតឱ្យឆាប់រហ័ស នៅពេលមានសញ្ញាមិនធម្មតា។

7. ការព្យាបាលជំងឺហឺន

គោលបំណងសំខាន់នៃការព្យាបាលជំងឺហឺន មាន2យ៉ាងគឺ គ្រប់គ្រងរោគសញ្ញាប្រចាំថ្ងៃ និង ការពារការកើតឡើងនៃវគ្គហឺនធ្ងន់ធ្ងរ។ ប្រសិនបើព្យាបាលត្រឹមត្រូវ អ្នកជំងឺអាចរស់នៅធម្មតា កាត់បន្ថយការកើតវគ្គហឺន និងបន្ថយហានិភ័យប៉ះពាល់ធ្ងន់ធ្ងរ។

7.1 ការគ្រប់គ្រងរោគសញ្ញារយៈពេលវែង

ថ្នាំមួយចំនួនត្រូវបានប្រើប្រាស់ជាទូទៅដើម្បីកាត់បន្ថយការរលាកផ្លូវដង្ហើម និងការពារការវាយប្រហារនៃជំងឺហឺតដូចជា៖

• ថ្នាំបាញ់មាន corticoid: ជួយកាត់បន្ថយការរលាក និងហើមក្នុងផ្លូវដង្ហើម បន្ថយការដកដង្ហើមលឺសូរស្រែក និងការខ្វះខ្យល់។
• ថ្នាំពង្រីកសួតមានអំពើរយៈពេលវែង: ប្រើរួមជាមួយ corticoid បាញ់ ដើម្បីការពារការកើតវគ្គហឺនធ្ងន់។
• ថ្នាំបាញ់កាត់វគ្គហឺន: គួរតែយកតាមខ្លួនជានិច្ច ដើម្បីប្រើពេលវគ្គហឺនកើតឡើងភ្លាមៗ។

7.2 ការគ្រប់គ្រងវគ្គហឺនធ្ងន់ (ហឺនកាន់តែខ្លាំង)

អ្នកជំងឺគួរប្រើ ថ្នាំបាញ់កាត់វគ្គហឺនភ្លាមៗ នៅពេលមានសញ្ញាចាប់ផ្តើម តាមការណែនាំរបស់វេជ្ជបណ្ឌិត ដើម្បីបង្ការការធ្ងន់ធ្ងរ និងកាត់បន្ថយហានិភ័យចូលមន្ទីរពេទ្យ។

7.3 ការគាំទ្រការព្យាបាលដោយឱសថបុរាណមានសុវត្ថិភាព

បន្ថែមពីថ្នាំវេជ្ជបញ្ជា មានឱសថបុរាណខ្លះៗដែលមានសុវត្ថិភាព អាចត្រូវបានណែនាំដោយបុគ្គលិកសុខាភិបាល ដើម្បីជួយបន្ធូរផ្លូវដង្ហើម បង្កើនសមត្ថភាពដកដង្ហើម និងបន្ថយអារម្មណ៍តឹងទ្រូង ឬដកដង្ហើមមានសំឡេង។

ការរួមបញ្ចូលការព្យាបាលតាមវិជ្ជាសាស្ត្រស្តង់ដារ និងវិធានការគាំទ្រដែលសមស្រប នឹងជួយឲ្យអ្នកជំងឺគ្រប់គ្រងជំងឺហឺនបានមានប្រសិទ្ធភាព និងរក្សាគុណភាពជីវិតឲ្យមានស្ថិរភាព។

8. វិធានការព្យាបាលជំងឺហឺននៅផ្ទះ

ដើម្បីគ្រប់គ្រងជំងឺហឺនឲ្យមានប្រសិទ្ធភាព បន្ថែមពីការអនុវត្តតាមផែនការប្រើថ្នាំរបស់វេជ្ជបណ្ឌិត អ្នកជំងឺគួរតែចូលរួមអនុវត្តវិធានការថែទាំនៅផ្ទះផងដែរ។ ទម្លាប់ទាំងនេះជួយកាត់បន្ថយហានិភ័យនៃការកើតវគ្គហឺនឡើងវិញ និងបង្កើនគុណភាពជីវិត [7]។

កាត់បន្ថយឱ្យអតិបរមាការប៉ះពាល់នឹងកត្តាដែលងាយបង្កឲ្យរលាកផ្លូវដង្ហើម ដូចជាធូលីក្នុងផ្ទះ ផ្សែងបារី រោមសត្វចិញ្ចឹម និងធូលីផ្កា។ គួរតែសម្អាតបរិយាកាសរស់នៅជាប្រចាំ រក្សាផ្ទះឲ្យស្អាត និងមានខ្យល់ចេញចូលល្អ។ ប្រសិនបើមានអាលែកស៊ី មិនគួរចិញ្ចឹមឆ្កែ ឬឆ្មា ឬសត្វមានរោមនៅក្នុងផ្ទះ។

ជៀសវាងអាហារដែលធ្លាប់បង្កអាលែកស៊ី។ រាងកាយមនុស្សនីមួយៗមានប្រតិកម្មខុសៗគ្នាចំពោះអាហារ ដូច្នេះគួរចងចាំ និងលុបចោលអាហារដែលងាយបង្កការរលាកផ្លូវដង្ហើម។

ការពារការឆ្លងមេរោគផ្លូវដង្ហើមឲ្យបានសកម្ម។ ជំងឺហឺនអាចធ្ងន់ធ្ងរឡើងនៅពេលរាងកាយត្រជាក់ ឬឆ្លងមេរោគ។ គួររក្សាឲ្យក្តៅតំបន់ទ្រូង និងបំពង់កពេលអាកាសធាតុផ្លាស់ប្តូរ លាងដៃជាញឹកញាប់ និងជៀសវាងការប៉ះពាល់ជាមួយមនុស្សដែលកំពុងផ្តាសាយ។

រក្សាស្ថេរភាពផ្លូវចិត្ត ភាពតានតឹង និងការព្រួយបារម្ភអាចបង្កើនហានិភ័យនៃការកើតអាការៈខ្វះខ្យល់។ គួរចំណាយពេលសម្រាក អនុវត្តការដកដង្ហើមជ្រៅ ឬចូលរួមសកម្មភាពសម្រាកស្រាលៗ ដូចជាយូហ្គា និងសមាធិ។

ប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះថ្នាំខ្លះៗ។ ថ្នាំមួយចំនួន ដូចជា aspirin ឬថ្នាំបំបាត់ឈឺប្រឆាំងការរលាកមិនមែនស្តេរ៉ូអ៊ីត (NSAIDs) អាចធ្វើឲ្យអាការៈខ្វះខ្យល់ធ្ងន់ធ្ងរឡើងនៅអ្នកជំងឺហឺន គួរពិភាក្សាជាមួយវេជ្ជបណ្ឌិតមុនពេលប្រើប្រាស់។

ចាក់វ៉ាក់សាំងតាមកាលវិភាគ គួរចាក់វ៉ាក់សាំងការពារជំងឺផ្តាសាយរៀងរាល់ឆ្នាំ និងវ៉ាក់សាំងការពារជំងឺសួតរលាកប្រសិនបើមានការណែនាំ។ វាជួយកាត់បន្ថយហានិភ័យនៃការឆ្លងមេរោគផ្លូវដង្ហើម និងការពារការកើតឡើងធ្ងន់ធ្ងរនៃអាការៈហឺន។

តាមដានសញ្ញានៃការមិនអាចគ្រប់គ្រងជំងឺបានល្អ ប្រសិនបើត្រូវប្រើថ្នាំបាញ់បញ្ឈប់អាការៈបន្ទាន់ញឹកញាប់ជាងធម្មតា នេះអាចជាសញ្ញាបង្ហាញថាជំងឺហឺនមិនទាន់ត្រូវបានគ្រប់គ្រងល្អ។ ក្នុងករណីនេះ គួរទៅជួបវេជ្ជបណ្ឌិតឱ្យបានឆាប់ ដើម្បីវាយតម្លៃ និងកែសម្រួលវិធីព្យាបាលឱ្យសមស្របទាន់ពេលវេលា។

ការរួមបញ្ចូលការប្រើថ្នាំព្យាបាលជាមួយវិធានការការពារ និងការថែទាំនៅផ្ទះ នឹងជួយឱ្យអ្នកជំងឺហឺនរក្សាជីវិតមានសុខភាពល្អ កាត់បន្ថយផលវិបាក និងការពារការកើតឡើងនៃអាការៈហឺនបន្ទាន់។

មន្ទីរពេទ្យពហុព្យាបាលអន្តរជាតិ NAM SAI GON

St 88 ផ្លូវលេខ8, Trung Son, Binh Hung, HCM city, Vietnam

ខ្សែទូរស័ព្ទទាន់ហេតុការណ៍៖18006767

info@nih.com.vn

វិញ្ញាបនបត្រចុះបញ្ជីពាណិជ្ជកម្ម៖ ០៣១២០៨៨៦០២ ចេញថ្ងៃទី១៤ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០១២ ដោយនាយកដ្ឋានផែនការ និងវិនិយោគទីក្រុងហូជីមិញ។ អាជ្ញាប័ណ្ណពិនិត្យ និងព្យាបាលជំងឺ លេខ 230/BYT-GPHD ចេញដោយក្រសួងសុខាភិបាល។ #