ភាពមិនដំណើរការនៃលិង្គ និងអ្វីដែលអ្នកត្រូវដឹង

យោងតាមស្ថិតិ ប្រហែល 50% នៃបុរសដែលមានអាយុពី 40 ទៅ 70 ឆ្នាំទទួលរងនូវការងាប់លិង្គ។ ហើយ​ស្ថានភាព​នេះ​កំពុង​ក្លាយ​ជា​រឿង​ធម្មតា​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ឡើង សូម្បី​តែ​ក្នុង​ចំណោម​បុរស​វ័យ​ក្មេង​ក៏​ដោយ។

ភាពមិនដំណើរការនៃលិង្គ និងអ្វីដែលអ្នកត្រូវដឹង?

ជំងឺងាប់លិង្គឬហៅថា អសមត្ថភាពផ្លូវភេទ កើតឡើងនៅពេលដែលលិង្គមិនអាចឡើងរឹង ឬរក្សាការឡើងរឹងរបស់លិង្គគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការរួមភេទ។ នេះគឺជាបញ្ហាសុខភាពទូទៅចំពោះបុរស ដែលប៉ះពាល់ដល់គុណភាពជីវិត និងចិត្តសាស្ត្ររបស់អ្នកជំងឺ។

ជំងឺងាប់លិង្គចំពោះបុរសវ័យក្មេងក៏កំពុងកើនឡើងផងដែរ ដោយសារតែសម្ពាធជីវិត និងរបៀបរស់នៅដែលមិនមានសុខភាពល្អ។

ប្រភេទនៃការងាប់លិង្គ៖

ជំងឺងាប់លិង្គនៃសរសៃឈាម

ការឡើងរឹងរបស់លិង្គកើតឡើងនៅពេលដែលឈាមបំពេញបន្ទប់ក្នុងលិង្គ ធ្វើឱ្យប្រដាប់ភេទបុរសរឹង។ ការងាប់លិង្គរបស់សរសៃឈាមអាចកើតមានឡើង ប្រសិនបើសរសៃឈាមដែលផ្គត់ផ្គង់ឈាមទៅកាន់លិង្គត្រូវបានស្ទះ ឬខូចខាត។

ជំងឺងាប់លិង្គដោយសារសរសៃប្រសាទ

ការឡើងរឹងរបស់លិង្គមិនត្រឹមតែពាក់ព័ន្ធនឹងលិង្គប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយសញ្ញាពីខួរក្បាលផងដែរ។ ប្រសិនបើសរសៃប្រសាទដែលពាក់ព័ន្ធត្រូវបានខូចខាតនោះ ការងាប់លិង្គអាចកើតឡើង។

ជំងឺងាប់លិង្គដោយសារអ័រម៉ូន

អ័រម៉ូនដើរតួយ៉ាងសំខាន់នៅក្នុងរាងកាយ។ អ័រម៉ូនតេស្តូស្តេរ៉ូន គឺជាអរម៉ូនចម្បងដែលជំរុញចរិតលក្ខណៈបុរស និងចំណង់ផ្លូវភេទ។ កម្រិតអ័រម៉ូនតេស្តូស្តេរ៉ូនទាបអាចនាំអោយមានការថយចុះចំណង់ផ្លូវភេទ ដែលអាចបណ្តាលឱ្យងាប់លិង្គ។

ជំងឺងាប់លិង្គដោយសារផ្លូវចិត្ត

បញ្ហាផ្លូវចិត្តមួយចំនួនដូចជា ការថប់បារម្ភ ការខ្មាស់អៀន ការរារាំង និងការធ្លាក់ទឹកចិត្តអាចកាត់បន្ថយមុខងារលិង្គ។

កត្តាផ្លូវចិត្តអាចបណ្តាលឱ្យងាប់លិង្គ។

អ្នកដែលមានជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្តប្រហែល 40% ទំនងជាជួបប្រទះបញ្ហាងាប់លិង្គជាងអ្នកដែលមិនមានជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត។

មូលហេតុនៃការងាប់លិង្គ

ការងាប់លិង្គអាចបណ្តាលមកពីកត្តាជាច្រើន រួមមានៈ

• កត្តារាងកាយ៖

ជំងឺសរសៃឈាមបេះដូង៖ អ្នកដែលមានជំងឺសរសៃឈាមបេះដូង សម្ពាធឈាមខ្ពស់ ឬជំងឺដាច់សរសៃឈាមខួរក្បាល ច្រើនតែងាយនឹងមានបញ្ហាលិង្គងាប់ ដោយសារលំហូរឈាមទៅកាន់លិង្គមានកម្រិត។

ជំងឺទឹកនោមផ្អែម៖ នេះគឺជាមូលហេតុចម្បងនៃការខូចខាតដល់សរសៃឈាម និងសរសៃប្រសាទ កាត់បន្ថយសមត្ថភាពក្នុងការសម្រេចការឡើងរឹងរបស់លិង្គ។

អតុល្យភាពអ័រម៉ូន៖ កម្រិតតេស្តូស្តេរ៉ូនទាប ឬអតុល្យភាពអ័រម៉ូនអាចនាំអោយមានការថយចុះចំណង់ផ្លូវភេទ និងពិបាកក្នុងការរក្សាការឡើងរឹងរបស់លិង្គ។

ការ​ធាត់​អាច​បន្ថយ​អ័រម៉ូន​បុរស ដែល​នាំ​ឱ្យ​លិង្គ​មិន​ឡើង​រឹង 

ភាពធាត់៖ ការលើសទម្ងន់មិនត្រឹមតែប៉ះពាល់ដល់សុខភាពទូទៅប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងធ្វើឱ្យកម្រិតអ័រម៉ូន Testosterone ថយចុះ ដែលនាំឱ្យលិង្គងាប់។

របួស ឬការវះកាត់៖ របួសអាងត្រគាក របួសឆ្អឹងខ្នង ឬការវះកាត់ក្រពេញប្រូស្តាតអាចធ្វើឱ្យខូចសរសៃប្រសាទ និងសរសៃឈាម ប៉ះពាល់ដល់មុខងារលិង្គ។

• កត្តាចិត្តសាស្ត្រ៖

ស្ត្រេស និងការថប់បារម្ភ៖ សម្ពាធការងារ និងភាពតានតឹងក្នុងជីវិត គឺជាកត្តាចម្បងដែលបណ្តាលឱ្យលិង្គងាប់ចំពោះបុរសវ័យក្មេង។

ជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត៖ អារម្មណ៍អវិជ្ជមាន និងកង្វះទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯងអាចកាត់បន្ថយចំណង់ផ្លូវភេទ និងមុខងារលិង្គ។

ការដករបាំងផ្លូវចិត្តចេញ និងរក្សាស្ថានភាពចិត្តឱ្យស្ងប់ អាចមានប្រយោជន៍ក្នុងការព្យាបាលបញ្ហាងាប់លិង្គ។

ភាពតានតឹងក្នុងទំនាក់ទំនង៖ ជម្លោះជាមួយដៃគូ និងការថប់បារម្ភអំពីសមត្ថភាពផ្លូវភេទក៏អាចជាមូលហេតុនៃការងាប់លិង្គផងដែរ។

• របៀបរស់នៅដែលមិនមានសុខភាពល្អ៖

ការជក់បារី៖ ជាតិនីកូទីនក្នុងបារីធ្វើឱ្យស្ទះសរសៃឈាម កាត់បន្ថយលំហូរឈាមទៅកាន់លិង្គ។

ការជក់បារីអាចបណ្តាលឱ្យមានបញ្ហាសុខភាពជាច្រើន រួមទាំងការងាប់លិង្គផងដែរ។

ការប្រើប្រាស់គ្រឿងស្រវឹង៖ ការផឹកស្រាច្រើនហួសកម្រិតមិនត្រឹមតែធ្វើឱ្យអ័រម៉ូន Testosterone ថយចុះប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងប៉ះពាល់ដល់មុខងារសរសៃប្រសាទ និងប្រព័ន្ធឈាមរត់ទៀតផង។

កង្វះលំហាត់ប្រាណ៖ របៀបរស់នៅមិនសូវស្រួល ធ្វើឱ្យខូចចរន្តឈាម ប៉ះពាល់ដល់មុខងារលិង្គ។

ទម្លាប់ទទួលទានអាហារមិនល្អ៖ អាហារសម្បូរជាតិខ្លាញ់ ស្ករ និងអំបិលអាចបណ្តាលឱ្យធាត់ និងជំងឺសរសៃឈាមបេះដូង បង្កើនហានិភ័យនៃការងាប់លិង្គ។

ជំងឺងាប់លិង្គចំពោះបុរសវ័យចំណាស់ច្រើនតែទាក់ទងនឹងបញ្ហាសរសៃឈាម។ នៅពេលអាយុកាន់តែច្រើន សរសៃឈាមអាចស្ទះ ឬខូចដោយសារការប្រមូលផ្តុំកូឡេស្តេរ៉ុល និងខ្លាញ់ ដែលនាំឱ្យលំហូរឈាមទៅកាន់លិង្គថយចុះ។ ស្ថានភាពដូចជាសម្ពាធឈាមខ្ពស់ ជំងឺទឹកនោមផ្អែម ឬជំងឺបេះដូងក៏រួមចំណែកធ្វើឱ្យស្ថានភាពនេះកាន់តែអាក្រក់ទៅៗផងដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ ចំពោះបុរសវ័យក្មេង មូលហេតុនៃការងាប់លិង្គ ច្រើនតែមានលក្ខណៈផ្លូវចិត្ត។ កត្តាដូចជាភាពតានតឹង ការថប់បារម្ភអំពីដំណើរការផ្លូវភេទ ឬសម្ពាធទំនាក់ទំនងអាចជះឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងដល់មុខងារលិង្គ។ បញ្ហាផ្លូវចិត្តទាំងនេះអាចធ្វើឲ្យលិង្គងាប់កាន់តែធ្ងន់ធ្ងរ ដែលធ្វើឲ្យពិបាកក្នុងការរក្សាការឡើងរឹងរបស់លិង្គនៅពេលចាំបាច់។ លើសពីនេះ ការផឹកស្រាច្រើន និងយូរអាចបន្ថយកម្រិតអ័រម៉ូន Testosterone ដែលជាអរម៉ូនបុរសចាំបាច់សម្រាប់ការសម្រេចបាន និងរក្សាការឡើងរឹងរបស់លិង្គ។

រោគសញ្ញានៃការងាប់លិង្គ

រោគសញ្ញានៃការងាប់លិង្គអាចប្រែប្រួលពីមនុស្សទៅមនុស្សម្នាក់ ហើយអាចរួមមាន៖

• ការលំបាកក្នុងការសម្រេចបាន ឬរក្សាការឡើងរឹងរបស់លិង្គ៖ នេះគឺជារោគសញ្ញាជាក់ស្តែងបំផុតនៃបញ្ហាងាប់លិង្គ។
• ការថយចុះចំណង់ផ្លូវភេទ៖ នេះអាចកើតចេញពីបញ្ហាផ្លូវចិត្ត ដូចជាភាពតានតឹង និងការថប់បារម្ភ ឬពីអតុល្យភាពអ័រម៉ូន ជាពិសេសអ័រម៉ូនតេស្តូស្តេរ៉ូន។
• ភាពមិនប្រក្រតីនៃការបញ្ចេញទឹកកាម៖ ការបញ្ចេញទឹកកាមមិនគ្រប់គ្រាន់ ឬពិបាកក្នុងការបញ្ចេញទឹកកាម។
• ការឡើងរឹងរបស់លិង្គមិនគ្រប់គ្រាន់៖ លិង្គអាចឡើងរឹង ប៉ុន្តែមិនរឹងមាំគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការរួមភេទ។

ក្រុមដែលមានហានិភ័យខ្ពស់នៃការងាប់លិង្គ

• អាយុ៖ បុរសដែលមានអាយុក្រោម 40 ឆ្នាំអាចជួបប្រទះបញ្ហានេះ ហើយអត្រាកើនឡើងដល់ 50% ចំពោះអ្នកដែលមានអាយុពី 40 ទៅ 70 ឆ្នាំ។
• អ្នកដែលមានជំងឺរ៉ាំរ៉ៃ៖ ទឹកនោមផ្អែម ជំងឺសរសៃឈាមបេះដូង លើសឈាម។ល។
• អ្នកជក់បារី អ្នកដែលបំពានគ្រឿងស្រវឹង។
• អ្នកមានទម្លាប់មិនសូវហាត់ប្រាណ មនុស្សធាត់។
• អ្នកដែលបានទទួលការវះកាត់អាងត្រគាក។
• អ្នកដែលមានបញ្ហាផ្លូវចិត្ត៖ ភាពតានតឹង ការថប់បារម្ភ ការធ្លាក់ទឹកចិត្ត ភាពលំបាកក្នុងទំនាក់ទំនង សុទ្ធតែអាចបណ្តាលឱ្យមានបញ្ហាលិង្គងាប់។

ការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យនៃការងាប់លិង្គ

ការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យឱ្យបានត្រឹមត្រូវគឺជាជំហានដំបូងក្នុងការព្យាបាលឱ្យមានប្រសិទ្ធភាពនៃការងាប់លិង្គ វេជ្ជបណ្ឌិតនឹងអនុវត្តដូចខាងក្រោម៖

សួរអំពីប្រវត្តិជំងឺ៖ ជំងឺមូលដ្ឋាន ថ្នាំដែលកំពុងប្រើប្រាស់ ទម្លាប់នៃការរស់នៅ។ល។

ការពិនិត្យរាងកាយ៖ នេះរួមបញ្ចូលទាំងការត្រួតពិនិត្យស្ថានភាពនៃលិង្គ និងពងស្វាស និងរកមើលសញ្ញានៃបញ្ហាសរសៃឈាម ឬអ័រម៉ូន។

នៅពេលមានរោគសញ្ញានៃការងាប់លិង្គ អ្នកជំងឺគួរស្វែងរកការព្យាបាលឱ្យបានទាន់ពេលវេលា។

ការស៊ើបអង្កេតដំបួង៖

ធ្វើតេស្តឈាម និងទឹកនោម ដើម្បីពិនិត្យមើលបញ្ហាដូចជា៖ ជំងឺទឹកនោមផ្អែម ជំងឺបេះដូង និងកម្រិតតេស្តូស្តេរ៉ូនទាប។

ការពិនិត្យសុខភាពផ្លូវចិត្ត ដើម្បីវាយតម្លៃថាតើអ្នកជំងឺកំពុងជួបប្រទះភាពតានតឹង ធ្លាក់ទឹកចិត្ត ឬបញ្ហាផ្សេងទៀតដែលអាចនាំឱ្យលិង្គងាប់។

Doppler អ៊ុលត្រាសោន៖ វាយតម្លៃលំហូរឈាមទៅកាន់លិង្គ។

ការព្យាបាលជំងឺងាប់លិង្គ

អាស្រ័យលើមូលហេតុ និងភាពធ្ងន់ធ្ងរនៃជំងឺ វេជ្ជបណ្ឌិតនឹងចេញវេជ្ជបញ្ជាផែនការព្យាបាលសមស្រប វិធីសាស្រ្តព្យាបាលទូទៅមួយចំនួនរួមមាន៖

•  ការព្យាបាលដោយថ្នាំ៖ វេជ្ជបណ្ឌិតនឹងចេញវេជ្ជបញ្ជាថ្នាំជួយបង្កើនសមត្ថភាពផ្លូវភេទ ប្រើមុនពេលរួមភេទ ដើម្បីបង្កើនលំហូរឈាមទៅលិង្គ និងកែលម្អការឡើងរឹង។
• ការព្យាបាលដោយជំនួសហ័រមូន៖ វេជ្ជបណ្ឌិតអាចចេញវេជ្ជបញ្ជា testosterone ប្រសិនបើកម្រិតហ័រមូននេះទាប។
• ការព្យាបាលដោយម៉ាស៊ីនបូមសុញ្ញាកាស៖ ឧបករណ៍ជាបំពង់សមនឹងលិង្គ មានម៉ាស៊ីនបូមដកខ្យល់ ដើម្បីទាញឈាមចូលលិង្គ។ បន្ទាប់មក អ្នកជំងឺដាក់ចិញ្ចៀនយឺតនៅមូលដ្ឋានលិង្គ ដើម្បីរក្សាការឡើងរឹង ហើយដោះបំពង់ចេញ។ បន្ទាប់ពីរួមភេទ អ្នកជំងឺដោះចិញ្ចៀនចេញ ដើម្បីបញ្ចប់ការឡើងរឹង។
•  ការផ្លាស់ប្តូររបៀបរស់នៅ៖ កាត់បន្ថយទម្ងន់ ឬរក្សាទម្លាប់ហាត់ប្រាណ ដើម្បីកែលម្អរោគសញ្ញាខ្សោយកម្លាំងផ្លូវភេទ។ គួរឈប់ជក់បារី ផឹកស្រា និងប្រើសារធាតុញៀន (កញ្ឆា ឬគ្រឿងញៀនផ្សេងៗ)។
• វះកាត់៖ ក្នុងករណីធ្ងន់ធ្ងរ វេជ្ជបណ្ឌិតអាចពិចារណាវះកាត់ស្តារសរសៃឈាម ឬដំឡើងឧបករណ៍ជួយការឡើងរឹង។

ការពារការងាប់លិង្គ

ការការពារគឺជាមធ្យោបាយដ៏ល្អបំផុតដើម្បីកាត់បន្ថយហានិភ័យនៃការងាប់លិង្គ និងរក្សាសុខភាពផ្លូវភេទឱ្យស្ថិតស្ថេរ។ នេះគឺជាវិធានការបង្ការដ៏មានប្រសិទ្ធភាពមួយចំនួន៖

រក្សារបៀបរស់នៅមានសុខភាពល្អ

ហាត់ប្រាណរៀងរាល់ថ្ងៃ ≥30 នាទី ជួយបង្កើនចរន្តឈាម
អាហារតុល្យភាព សម្បូរដោយ Zinc Omega-3 និង Vitamin Eដើម្បីគាំទ្រមុខងារសរីរវិទ្យា
ជៀសវាងអាហារកែច្នៃ ស្ករ ខ្លាញ់ និងអំបិលខ្ពស់
បរិភោគបន្លែ ផ្លែឈើ ត្រី និងសណ្តែក កាត់បន្ថយសាច់ក្រហម និងសាច់កែច្នៃ ដើម្បីបន្ថយហានិភ័យរំខានការឡើងរឹង

ការគ្រប់គ្រងទម្ងន់

លើសទម្ងន់ និងធាត់ បង្កើនហានិភ័យនៃជំងឺរំខានការឡើងរឹង បន្ថយទម្ងន់ ជួយកែលម្អសុខភាពផ្លូវភេទ និងកាត់បន្ថយហានិភ័យជំងឺមូលដ្ឋាន។

កាត់បន្ថយស្រា ថ្នាំជក់ និងសារធាតុញៀន

ស្រា និងថ្នាំជក់ បន្ថយលំហូរឈាមទៅកាន់លិង្គសារធាតុកំចាត់ញៀន ប៉ះពាល់ដល់ប្រព័ន្ធសរសៃប្រសាទ និងកាត់បន្ថយមុខងារផ្លូវភេទ។

គ្រប់គ្រងស្ត្រេស និងសុខភាពផ្លូវចិត្ត

ស្ត្រេស និងការព្រួយបារម្ភយូរអង្វែង ជាមូលហេតុសំខាន់នៃជំងឺរំខានការឡើងរឹងអនុវត្តវិធីសម្រាក ដូចជា សមាធិ យូហ្គា ឬសកម្មភាពកម្សាន្ត ដើម្បីរក្សាអារម្មណ៍សុខសាន្ត។

ពិនិត្យសុខភាពជាប្រចាំ

ការពិនិត្យសុខភាពទៀងទាត់ ជួយរកឃើញជំងឺលាក់លៀមឆាប់រហ័ស និងព្យាបាលទាន់ពេលវេលា

មន្ទីរពេទ្យNam Sai Gon ទទួលយក ធានារ៉ាប់រងសុខភាព និងធានារ៉ាប់រងវេជ្ជសាស្ត្រ។

មន្ទីរពេទ្យពហុព្យាបាលអន្តរជាតិ NAM SAI GON

St 88 ផ្លូវលេខ8, Trung Son, Binh Hung, HCM city, Vietnam

ខ្សែទូរស័ព្ទទាន់ហេតុការណ៍៖18006767

info@nih.com.vn

វិញ្ញាបនបត្រចុះបញ្ជីពាណិជ្ជកម្ម៖ ០៣១២០៨៨៦០២ ចេញថ្ងៃទី១៤ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០១២ ដោយនាយកដ្ឋានផែនការ និងវិនិយោគទីក្រុងហូជីមិញ។ អាជ្ញាប័ណ្ណពិនិត្យ និងព្យាបាលជំងឺ លេខ 230/BYT-GPHD ចេញដោយក្រសួងសុខាភិបាល។ #